Ringmaat opmeten — thuis, betrouwbaar, en waarom vintage ringen soms vast zitten

De simpelste manier is een bestaande ring gebruiken die goed past aan dezelfde vinger. Meet met een schuifmaat of nauwkeurige liniaal de binnendiameter — de doorsnede van de open ruimte, gemeten van de binnenkant van de band tot de binnenkant aan de overzijde. Vermenigvuldig die diameter met 3,14 (pi); het getal in millimeters is de Nederlandse ringmaat. Een binnendiameter van 17,0 mm geeft dus ringmaat 53.

Werkt dat niet, dan is de omtrekmethode het alternatief. Neem een dun strookje papier van ongeveer een halve centimeter breed, wikkel het strak (maar niet snoerend) om de vinger op de plek waar de ring moet zitten, markeer waar het strookje elkaar overlapt en meet de lengte in millimeters. Dat getal is direct de ringmaat. Meet op een dag met normale temperatuur; vingers zwellen in warmte en krimpen in kou.

Meet twee of drie keer, op verschillende momenten van de dag, en neem het gemiddelde. Meet ook aan de dominante hand — die is meestal een halve tot hele maat groter dan de niet-dominante — en houd bij ringen met een brede band rekening met circa een halve maat extra: hoe breder de band, hoe knapper de pasvorm voelt.

In Nederland is de ringmaat gelijk aan de binnenomtrek in millimeters. België en Frankrijk gebruiken dezelfde reeks; in de rest van Europa gelden vergelijkbare getallen (soms afgerond). Verenigde Staten en Verenigd Koninkrijk werken met letters en getallen die geen directe relatie met de omtrek hebben, waardoor omrekening onvermijdelijk is.

Onderstaande tabel geeft de meest voorkomende maten. Zit uw maat tussen twee waarden, kies dan de dichtstbijzijnde en laat de goudsmid finetunen; een verschil van 0,5 mm is voor het draagcomfort al voelbaar.

Een gladde bandring in goud of zilver is meestal probleemloos een tot twee maten kleiner of groter te maken. Zodra de ring bewerkt of bezet is, wordt het lastiger. Bij een eternity-ring loopt de steenbezetting rondom, zonder onderbreking — er is geen plek waar de goudsmid kan lassen zonder een steen te verstoren. Vermaken is dan alleen mogelijk door de hele bezetting los te halen en opnieuw op te bouwen, wat kostbaar is en de originele signatuur van het stuk aantast.

Ook holle banden (populair in de jaren zestig en zeventig, en bij grote roségouden retro-ringen) laten zich moeilijk vermaken: de wand is dun, en bij het uitrekken of solderen vervormt of scheurt de band. Ringen met graveerwerk of millegrain rondom lopen hetzelfde risico — bij het vergroten breekt het patroon, bij het verkleinen krimpen de patronen ongelijk. En bij markiezenringen zit de kopgrootte in verhouding tot de bandbreedte; te ver kleiner maken laat het schild oncomfortabel om de vinger draaien.

Voor niet-verstelbare ringen zijn er twee alternatieven: een ring guard (een klein binnenmontuur dat de omtrek verkleint), of accepteren dat de ring aan een andere vinger of aan een ketting wordt gedragen. Voor duurdere stukken is een gedegen tweede oordeel bij een specialist in vintage sieraden zinvol voordat er iets aan wordt gewijzigd — een goedbedoelde aanpassing kan verzamelaarswaarde verlagen.

Twijfelt u tussen twee maten, neem dan de grotere. Een ring die iets te ruim zit, is eenvoudig met een goedkope guard of een lichte aanpassing te corrigeren; een ring die niet over de knokkel past, komt niet aan de vinger. Voor cadeau: informeer indirect (bijvoorbeeld door met een bestaande ring uitleg te vragen aan de juwelier) of kies een categorie sieraad waar maat geen rol speelt — daarover meer in onze cadeaugids.